شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 31395

این فرزند تو است که بر وی نعمت خود تمام کردم و نواخت خود بر وی نهادم

آدم همه پدری کرد هرگز پسری نکرده بود. پس پدری کردن گذاشت به میراث نه پسری کردن

طالب علم عزیز است و طالب مال ذلیل

دوستی را که به عمری فرا چنگ آرند، نشاید که به یک دم بیازارند

ماه، نورِ چهره خویش بر آفاق عالم گسترده بود و صحن زمین را به جمال چرخ‌آرای خویش مزیّن گردانیده. (مطرف)

فلان را کرم بی‌شمار است و هنر بی‌حساب. (متوازن)

و ملوک را آن نیز این همت باشد که پروردگار خود را کار فرمایند و اعتماد بر ابنای دولت خویش مقصور دارند. (مطرّف)

ساخته و پرداخته دیگران در دامن مراد او افکنند و مفاتیح امور در آستین تدبیر او نهند. (متوازی)

متوازن _ متوازن _ مطرف

متوازن _ مطرف _ متوازی

متوازی _ مطرف _ مطرف

متوازی _ متوازن _ متوازن

مه و خورشید نظر شد که از او خاک چو زر شد / به کرم بحر گهر شد به روش باد صبا شد

شیری که خویش ما را جز شیر خویش ندهد / شیری که خویش ما را از خویش می‌رهاند

شدم زعشق به جایی که عشق نیز نداند / رسید کار به جایی که عقل خیره بماند

نیشکر باید که بندد پیش آن لب‌ها کمر / خسروی باید که نوشم زان لب شیرین شکر