شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 15822

در خطاب آدمی ناطق بدی / در نوای طوطیان حاذق بدی         

ظاهر دستار چون حلّۀ بهشت / چون منافق اندرون رسوا و زشت

روزکی چندی سخن کوتاه کرد / مرد بقال از ندامت آه کرد     

نیم‌شب با گریه مستانه حالی داشتم / تلخ شد عیش من از لبخند بی هنگام صبح

ای که بر خسته‌دلان می‌گذری از سر حشمت / هیچ دانی که شب هجر تو چون می‌گذرانند                    شب: رکن نخست (مشبّه)

آن‌چنان بسته زنجیر سر زلف تو گشتم / که همه خلق جهانم ز کمندت نجهانند                 زنجیر: رکن دوم (مشبّهٌ‌به)

به‌جز از مردمک دیده اگر تشنه بمیرم / آبم این طایفه بی روی تو برلب نچکانند                   دیده: رکن دوم (مشبّهٌ‌به)

صبر تلخ است و طبیبان ز شکر‌خنده شیرین / همچو فرهاد به‌جز شربت زهرم نچشانند              فرهاد: رکن نخست (مشبّه)

شمع من روز نیامد که شبم بفروزی                                                   جان من وقت نیامد که به تن بازآیی

سعدی نتوان به هیچ کشتن                                                           الا به فراق روی احباب

بنال بلبل اگر با منت سر یاری است                                                 که ما دو عاشق زاریم و کار ما زاری است

گفتم به خوان عشق شدم میزبان ماه                                                  نامهربان من تو که مهمان نیامدی

 صباح مستی و شامِ خمار می‌گذرد                        خوشی و ناخوشیِ روزگار می‌گذرد

در جهان گر خوشی کم است مرا              خوش از آنم که ناخوشی هم نیست

ز جام حُسن حالا سرخوشی امّا نمی‌دانی             که این رطل گران در پی خمار بی‌کران دارد

 خوارتر از شیشه خالی به بزم باده‌ام                   عزّتی گر بود؛ رفت، از اعتبار ما مپرس

بهره‌ور، شفق، حیله، سرنیزه

پایین کوه، سپیده صبح، حیله‌گران، سرنیزه

فرود، فجر، حیله‌گر، تیزی هر چیز

پایین کوه، سپیده صبح، حیله، سرنیزه