شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 17897

جماعتی که ندانند حظّ روحانی / تفاوتی که میان دواب و انسان است (فراوانی لغات عربی)

تو را در آینه دیدن جمال طلعت خویش / بیان کند که چه بوده است ناشکیبا را (از میان رفتن لغات مهجور فارسی)

مشک غمّاز است ور نی کی به شب شوریدگان / از پی دل ره بدان گیسوی مشک‌آسا برند؟ (کاهش سادگی و روانی کلام)

ای برده عارضت به لطافت ز مَه سبق / دل غرق خون دیده ز مهر رخت شفق (ورود لغات ترکی و مغولی به شعر)

چون شیخ ما به نیشابور بود، بازرگانی شیخ را عود آورد و شیخ می‌گفت: «تا همسایگان ما را از بوی این نصیبی بود.». (کاربرد «را» به ‌عنوان نشانه مفعول)

شیخ بفرمود تا دو برّه فربه، یکسان بیاوردند چنان که از هم فرق نتوانستی کرد و هر دو به یک شکل بیاراستند. (کاربرد شکل تاریخی فعل)

شب ها در این تضرّع و زاری می نمودم تا یک شب رسول را به خواب دیدم، انگشتری در انگشت راست، نگینی پیروزه در وی. (حذف افعال)

چون آتش بگرفت هر که از بومان بیرون آید، بسوزد و هر که در غار بماند از دود بمیرد. (کاربرد «بسوزد» در معنای «می‌سوزد»)

در بیت اول فعل «شد» غیر اسنادی است. / خطاب قرار دادن «مرغ سحر» استعاره است.

دو بیت در مجموع هفت جمله دارند و واژه «جان» در بیت نخست «نهاد» است.

«شد و شد» جناس تام دارند./ «عشق» نقش مفعولی دارد.

ابیات در قالب مثنوی هستند. /  بیت نخست دو ترکیب وصفی دارد.