شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20860

چو خشنود داری جهان را به داد/توانگر بمانی و از داد شاد

همه داد کن تو به گیتی درون/که از داد هرگز نشد کس نگون

به داد و دهش کوش و نیکی سگال/ولی را بپرور عدو را بمال

اگتر دادگر چند بی‌کس بود/ورا راستی پاسبان بس بود

ای غبار خاک پایت توتیای چشم من / کمترین گردی ز کویت خون‌بهای چشم من

من ز چشم خود ملولم کاشکی برخواستی / از درت گردی و بنشستی به‌جای چشم من

می‌زند چشمم رهی تر آن‌چنان کاندر عراق / رودها بربسته‌اند از پرده‌های چشم من

ای صبا گر خاک پای او به دست آید تو را / ذرّه‌ای زان کوش، داری از برای چشم من

گر بر زبان براند ج_ز ذک_ر دوس_ت عاشق / هم‌چون ق_لم ب_باید او را زبان ب_ریدن

ز ن_ال_ه‌ای ک_ه ک_ند خامه می‌توان دانست/ که کوه درد به دل صاحب‌سخ_ن دارد

هیچ دانی ز چه دامان فلک پرگهر است / خواست هر صبح به پای تو نثاری بکند

 م_اه از اث_ر م_ه_ر رخ_ت ی_اف_ت ن_ش_ان_ی/ زان روی جهانی به جمالش نگران شد