شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 15485

به نام کردگار هفت افلاک

گشت یکی چشمه ز سنگی جدا

حاصل بی‌حاصلی نبود به‌جز شرمندگی 

به سختی دهد مرد آزاده تن 

گشاده ابروست و بسته کیسه / مشو غره که او را سیم رخت است 

گفتا برو چو خاک تحمل کن ای فقیه / یا هرچه خواندهای همه در زیر خاک کن

بلم آرام چون قویی سبکبار / به نرمی بر سر کارون همی‌رفت 

آن چشم دلفریب تو اندر سپیده روز / چون ماه روشن است در اعماق شام من

تشبیه

کنایه

استعاره

جناس

تا مگر بر چون خودی در گفتگو غالب شوند / مطلب ارباب علم از قیل و قال این است و بس

تا به خود داری گمان علم و دانش، ناقصی / چون به نقص خود شدی قایل، کمال این است و بس 

گوش سنگین، سنگ دندان سبک‌مغزان بود / هرزهگویان جهان را گوشمال این است و بس 

باد در سر چون حباب ای قطره تا کی؟ خویش را / بشکن از خود؛ عین دریا کن؛ کمال این است و بس

جناس _ حسن تعلیل _ تشخیص

تشبیه _ حس‌آمیزی _ استعاره آشکار

ایهام _ جناس ناهمسان _ حس‌آمیزی

کنایه _ جناس همسان _ مجاز