شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 24327

تو حکیمی تو عظیمی تو کریمی تو رحیمی/ تو نمایندۀ فضلی تو سزاوار ثنایی

ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایی/ نروم جز به همان ره که توام راه نمایی

لب و دندان سنایی همه توحید تو گوید/ مگر از آتش دوزخ بودش روی رهایی

سعادت به بخشایش داور است/ نه در چنگ و بازوی زورآور است

پنج ـ پنج ـ سه

پنج ـ چهار ـ سه

شش ـ سه ـ چهار

پنج ـ ‌شش ـ چهار

در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن / من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود

گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم / ز جام وصل می‌نوشم ز باغ عیش گل چینم

گه نعره زدی بلبل گه جامه دریدی گل / با یاد تو افتادم از یاد برفت آن‌ها

نه من سبوکش این دیر رندسوزم و بس / بسا سرا که در این آستانه سنگ و سبوست

منم آن بنده مخلص که از آن روز که زادم / دل و جان را ز تو دیدم دل و جان را به تو دادم

باغ رضوان است اینجا یا خراسان است اینجا / هیچ مشکل نیست در ره کار آسان است اینجا

خوشتر از ایّام عشق ایّام نیست / بامداد عاشقان را شام نیست

با تو بودم ای پری روزی که عقل از من گریخت / گر تو هم از من گریزی وای بر احوال من