شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 14228

سر نشتر عشق بر رگ روح زدند / یک قطره فروچکید و نامش دل شد

بگرفت هم‌چو لاله دلم در هوای سرو / ای مرغ وصل، کی شوی آخر تو رام ما

حجاب چهره جان می‌شود غبار تنم / خوشا دمی که از این چهره پرده برفکنم

مست بگذشتی و از حافظت اندیشه نبود / آه اگر دامن حسن تو بگیرد آهم

رخ گل را که عکس روی یار است/ ه_وا مشّ_اطه، آب آیینه‌دار است

 گرچه من خود ز عدم دل‌خوش و خندان زادم/ عشق آموخت مرا شکل دگر خندیدن 

فردا که پیشگاه حقیقت شود پدید/ شرمنده رهروی که عمل بر مجاز کرد

 در آفاق گشاده‌ست ولیکن بسته‌ست/ از سر زلف تو در پای دل ما زنجیر

سلام حال بیماران رسانیدن صبا داند / ولی او نیز بیمارست و می‌ترسم که نتواند

ببین که مرغ چمن دم‌به‌دم هزار سلام / به دست باد صبا می‌کند به باغ ابلاغ

در وداع شب همانا خون گریست / روی خون‌آلود زان بنمود صبح

بیار باده که عمری است تا من از سر امن / به کنج عافیت از بهر عیش ننشستم

دریا به حبابی چه‌قدر جلوه فروشد؟ / آیینۀ وصلیم و حجاب است دل ما

بیا که بر سر کویت بساط چهرۀ ماست / به جای خاک که در زیر پایت افکنده‌ست

ای کرده در جهان غم عشقت سمر مرا / وی کرده دست عشق تو زیر و زبر مرا

فریب زلف تو با عاشقان چه شعبده ساخت؟ / که هر که جان و دلی داشت در میان انداخت