شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 11590

بخندد همی باغ چون روی دلبر

به نازی که لیلی به محمل نشیند

به هر جا که ناخن زنی، خون برآید

مرا سربلندی ز سودای اوست

در این ظلمت سرا تا کی به بوی دوست بنشینم/ گهی انگشت بر دندان، گهی سر بر سر زانو

هر تمنایی که در دل داشتم صورت نبست/ وصل آن مه گر میسر نیست ما را دور نیست

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد/ نهال دشمنی برکن که رنج بی‌شمار آرد

شراب تلخ می‌خواهم که مردافکن بود زورش/ که تا یک‌دم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش

گر چه مه در عالم‌آرایی ز گیتی بر سر آمد / کی تواند شد مقابل با رخت از ناتمامی

دو رویی با چنان رویی پلیدی در چنان جویی / چه کنجد پیش صدّیقان نفاقی کارفرمایی

جهانا چه بد مهر و بد خو جهانی / چو آشفته بازار بازارگانی

بت‌پرستان صورتش را سجده می‌آرند و شاید / گر کند خواجو به معنی آن جماعت را امامی