شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 21498

در دایره قسمت ما نقطه تسلیمیم/ لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمایی

فکر خود و رای خود در عالم رندی نیست/ کفر است در این مذهب خودبینی و خودرایی

عاشقان را بر سر خود حکم نیست/ هرچه فرمان تو باشد، آن کنند

چرخ بر هم زنم ار غیر مرادم گردد/ من نه آنم که زبونی کشم از چرخ فلک

برق را در خرمن مردم تماشا کرده است / آن که پندارد که حال مردم دنیا خوش است

دست از جهان بشوی که اطفال حادثات / افشانده‌اند میوه این شاخ پست را

از سنگلاخ مینا ای شیشه بار بگذر/ چون سیل نوبهاران زین کوهسار بگذر

چیست اسباب جهان تا دل بر آن بندد کسی/ می‌کنی زنّار را شیرازه قرآن چرا؟

رفیقی داشتم که سال‌ها با هم سفر کرده بودیم و نمک خورده و بیکران حقوق صحبت ثابت شده. (کنایه)

یاد دارم که در ایام جوانی گذر داشتم به کویی و نظر با رویی، در تموزی (مجاز از تابستان) که سَمومش (باد خیلی گرم) مغز استخوان بجوشانیدی. (اغراق)

بخشایش الهی گم‌شده‌ای را چراغ توفیق فرا راه داشت تا به حلقه اهل تحقیق درآمد. (تشبیه)

هیچ از این سخنان رنگین متکلمان در من اثر نمی‌کند به حکم آن که نمی‌بینم مر ایشان را فعلی موافق گفتار. (تلمیح)