شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 22064

مبادا که تاج از تو گریان شود / دل انجمن بر تو بریان شود

بگفت این و چادر به سر در کشید / یکی باد سرد از جگر بر کشید

تو کردار خوب از توانا شناس / خرد نیز نزدیک دانا شناس

چنان رو که پرسند پاسخ کنی / به پاسخ‌گری روز فرّخ کنی

تو دانی که چون دیو رَفت از قفس / نیاید به لاحول کس باز پس (_َ س)

چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود / ور آشتی طلبم با سرِ عتاب رود (تاب)

کیست در این شهر که او مَست نیست؟ / کیست درین دور کزین دست نیست؟ (_َ ست)

دلا بسوز که سوز تو کارها بکند / نیاز نیم‌‌شبی دفع صد بلا بکند (ا)

 هین کژ و راست می‌روی باز چه خورده‌ای؟ بگو       مست و خراب می‌روی، خانه به خانه کو به کو

کز نیستان تا مرا ببریده‌اند                                    در نفیرم مرد و زن نالیده‌اند

امشب سبک‌تر می‌زنند این طبل بی‌هنگام را         یا وقت بیداری غلط بوده است مرغ بام را

گر دو عالم شد همه یک بار نیست                      در زمین ریگی همان انگار نیست

 زبانم به آتش زند دامنی                    ز تفسیده گلخن دهد گلشنی

به سر تاج شاهی نهم نامه را               لوای الهی کنم خامه را

رسیدی به هر شیشه دل سنگ او        بهانه نمی‌خواستی جنگ او

به عرش حقیقت لوایی زنم                نیازآوران را صلایی زنم