شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20556

مخور طعمه جز خسروانی خورش/ که جان یابدت زان خورش پرورش 
 

تا لبت گفته به من سرّ سخندانی را/ کرده سلطان سخن‌سنج قبول سخنم 
 

 نگشت آسایشم یک لحظه دمساز/ گهی از گربه ترسیدم گه از باز
 

می‌گریم و مرادم ازین سیل اشک‌بار/ تخم محبت است که در دل بکارمت

به لابه گفت شبی میر مجلس تو شوم / شدم به رغبت خویشش کمین غلام و نشد                                   غلام

آن شد ای خواجه که در صومعه بازم بینی / کار ما با رخ ساقی و لب جام افتاد                                             آن

نگاهِ گرمِ آتش‌درحریف‌انداز می‌خواهم / بر این دل کز محبّت سرد شد آتش فشانی کو                                  سرد

در عین گوشه‌گیری بودم چو چشم مستت / و اکنون شدم به مستان چون ابروی تو مایل                            مایل

سینه صیقل‌ها زده در ذکر و فکر / تا پذیرد آینه دل نقش بکر

او را دلم آرامگه است و عجب است این / کآرامگه خویش برانداخته دارد

هیچ کنجی بی دد و بی دام نیست / جز به خلوتگاه حق آرام نیست

در جهان مرده‌شان آرام نیست / کاین علف جز لایق انعام نیست

 سبوکشان که به ظلمات عشق خضر رهند    ز جوی آب بقا هم به چابکی بجهند (تلمیح- مجاز)

نازنینان فارغ از آرایش مشاطه‌اند حسن معنی را همان رنگینی معنی حناست (اسلوب‌معادله- حس‌آمیزی)

از آن سبب که زبان راز دل نمی‌داند      حدیث عشق تو را بر زبان نمی‌آرم (تشبیه- حسن‌تعلیل)

از کودکان شکسته مجنون شود درست    سنگ است مومیایی بالِ شکستگی (استعاره- تناقض)

شاه خاور چون علم بر بام زد / با جرس بانگ رحیل شام زد

بست بار ناقه آن جمع پریش / خصم خونخوار از پس و سرها ز پیش

قطب امکان ماه اوج احتشام / شد روان با خیل انجم سوی شام

بر صنان سرها چو گل بر شاخسار / بانوان نالان چو بلبل زار زار