شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 14308

به چون تو محتشمی بیبها سخن ندهم / بده ز لعل شکربار قند و بستان دُر 

دلدار من جاندار من شمشاد خوشرفتار من / چون دیده دُربار من لعلش گهربار آمده 

از کف تو ای قمر باغ دهان پر شکر / وز کف تو بی خبر با همه برگ و نوا 

باغ سلام میکند ، سرو قیام میکند / سبزه پیاده میرود، غنچه سوار میرسد 

از هجر تو در چشمم خورشید شود سفته / از بس که مرا الماس اندر بصر افشاند

خورشید حسنت ای جان هفت آسمان بگیرد / سلطان عشقت ای بت هر دو جهان بگیرد

ای کرده ماه را از تیره شب نقاب / در شب فکنده چین بر مه فکنده تاب

لعلت به شکرخنده بر کار کسی خندد / کاو وقت نثار تو بر تو شکر افشاند

از خون من فرستی هر دم نواله هجر / یک ره به خوان وصلم ناکرده میهمانی

مژگان تو خونم را چون آب همی ریزد / تو بر سر من محنت چون خاک همی بیزی

با لعل نیم‌ذره خندان چو آفتاب / سایه‌نشین دیده گریان کیستی

آتش از شرم تو چون گل در خوی خونین نشست / زان خطی کز عارض آتش‌فشان انگیختی

سلام حال بیماران رسانیدن صبا داند / ولی او نیز بیمارست و می‌ترسم که نتواند

ببین که مرغ چمن دم‌به‌دم هزار سلام / به دست باد صبا می‌کند به باغ ابلاغ

در وداع شب همانا خون گریست / روی خون‌آلود زان بنمود صبح

بیار باده که عمری است تا من از سر امن / به کنج عافیت از بهر عیش ننشستم