شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 3: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 12656

بیستون کندن فرهاد نه کاری است شگفت / شور شیرین به سر هر که فتد کوهکن است

 پدرم روضة رضوان به دو گندم بفروخت / من چرا ملک جهان را به جویی نفروشم؟

 ناشناسی که به تاریکی شب / می‌برد شام یتیمان عرب

 گر به تلخی جان شیرینم نمی‌آمد به لب / کام دل کی از لب شیرین جوابت دیدمی

زخمی نخوردی از چه کنی مرهم التماس                                  دردی نیافتی ز چه درمان طلب کنی

آیی به دیر و روی بگردانی از حرم                                       و انفاس عیسوی از دم رهبان طلب کنی

در تنگنای کفر فرومانده‌ای هنوز                                           وانگه فضای عالم ایمان طلب کنی

همچون خضر ز تیرگی نفس در گذر                                 گر زانکه آب چشمه حیوان طلب کنی

شنیدم که پروانه با شمع گفت

فرو رفت و بر رفت روز نبرد

گویا به خواب شیرین، فرهاد رفته باشد

گه نعره زدی بلبل، گه جامه دریدی گل