شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 21062

اخلاق مردان را به میزان سفر برکشند

هرکه را مشغول گردانند به طلب دنیا از آخرت، ذلیل و خوار گشت؛ یا در دنیا یا در آخرت.

نوشیروان عادل را در شکارگاهی صیدی کباب کردند.

یکی از حکما پسر را نهی کرد از بسیار خوردن.

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست/سخن شناس نه ای جان من خطا این جاست

این کوزه چو من عاشق زاری بوده است/در بند سر زلف نگاری بوده ست

چون لاله به نوروز قدح گیر بدست/با لاله رخی اگر تو را فرصت هست

سودا چه پزی تا که چو دلسوختگان/آزاد به ترک خود نگویی نشود

مرا هر آینه روزی تمام کشته ببینی/ گرفته دامن قاتل به هر دو دست ارادت

بلای غمزه نامهربان خونخوارت/ چه خون که در دل یاران مهربان انداخت

آتشی در دل سعدی به محبت زده‌ای/ دود آن است که وقتی به زبان می‌گذرد

بری ذاتش از تهمت ضدّ و جنس/ غنی ملکش از طاعت جنّ و انس

شمع را دید ایستاده و شاهد نشسته و می ریخته و قدح شکسته. (حذف به قرینه)

قاضی همه شب شراب در سر و شباب در بر از تنعم نخفتی. (کاربرد تاریخی فعل)

چندین مدت چرا نگفتی منم تا شکر قدوم بزرگان را میان به خدمت ببستمی. (استفاده از «را» در معنای حرف اضافه)

لایق قدر من آن است که با زاغی به دیوار باغی بر خرامان همی‌رفتی. (کاربرد سجع در نثر)

کاربرد تشخیص، تلمیح و تشبیه

کاربرد واژه مرکّب در بیت نخست

استفاده از قالب قطعه

تأکید بیت دوم بر اثرگذاری عشق بر عاشق