شرکت در آزمون آنلاین فارسی 3 - فارسی 3 | آزمون شماره 6813

اگر کوه آتش بود ، بسپَرَم // مرا خوار شد جنگ دیو سپید

سیاوش ، سیه را به تندی بتاخت // برآشفت و شمشیر را بر کشید

که او هست رویین تن و نامدار // نیامد برو تیر رستم ، به کار

بر آن تاج زرّ و درم ریختند // چنین گفت سیمرغ از راه مهر

این ظلم را که خلعتی است بر هر کسی                                                              برون کنم و بپوشم عدلِ اطلسی

با دست قهر ریشه هر ظلم بگسلم                                                               با سنگ عدل شیشه هر جور بشکنم

برکن ز بن این بنا که باید                                                                       از ریشه بنای ظلم برکند

جزای نیک و بد خلق با خدای انداز                                                                 که دست ظلم نماند چنین که هست دراز              

دل ضعیفم از آن کرد آه خون‌آلود                                                                     که در میانه خونابه جگر می‌گشت

چنان غریو برآورده بودم از غم عشق                                                               که بر موافقتم زهره نوحه‌گر می‌گشت

ز آب دیده من فرش خاک، ‌تر می‌شد                                                                  ز بانگ ناله من گوش چرخ کر می‌گشت

قیاس کن که دلم را چه تیر عشق رسید                                                             که پیش ناوک هجر تو جان سپر می‌گشت

مرغ توام به دست خودم دانه ای فرست

زین بیش در هوای خودم بال و پر مسوز (مضاف‌الیه، مضاف‌الیه)

چون کبوتر بگرفتیم به دام سر زلف 

دیده بر دوختی از خلق جهان چون بازم (مفعول، مضاف‌الیه)

دستی ز غمت بر دل، پایی ز پی‌ات در گل

با این همه صبرم هست وز روی تو نتوانم (مضاف‌الیه، متمم)

گرم دست گیری به جایی رسم 

وگر بفکنی برنگیرد کسم (مضاف‌الیه، مفعول)

گ_ر ب_سی ب_ینی عدد، گر اندکی                                                         آن یکی باشد درین ره در یکی است (وادی پنجم)

ه_فت دریا یک شمر این‌جا بود                                                هف_ت اخ_گر ی_ک ش_رر ای_ن‌جا بود (وادی چهارم)

گ_وید اص_لاً می‌ندانم چیز من                                                  وان ن_دان_م ه_م ن_دان_م ن_ی_ز م_ن (وادی ششم)

چون شود آن نور بر دل آشکار                                                نه خوش‌منشان و خیره خندان دانند (وادی سوم)