شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 31856

مسمّط

مثنوی

قصيده

غزل

خدایگانا آنی که روز رزمت هست/ قضا به زیر عنان و قدر به زیر رکاب

شها تو شیر خدایی من آن سگ در تو/ که بی‌گناه‌تر از گرگ يوسفم حقّا

همه عزّیّ و جلالی همه علمیّ و يقينی/ همه نوریّ و سروری همه جودیّ و جزایی

همه چیز من و اقبال من از دولت توست/ خدمت فرّخ تو برد به خورشید سرم

الف - ب - د

الف - ب - ج

ب - د - و

د- ه -  و 

امیرمنصور مردی با فرّ و خوشکام بود و روزگار آرزو کرد تا او را نیز یادگاری بود اندر این جهان، پس نژاد بزرگ داشت به گوهر و از تخم اسپهبدان ایران بود. دستور خویش ابومنصور المعمّری را بفرمود تا خداوندان کتب را از دهقانان و فرزانگان و جهان‌دیدگان از شهرها بیاورد.

اول ایدون گوید در این نامه کی تا جهان بود مردم گرد دانش گشته‌اند و سخن را بزرگ داشته و نیکوترین یادگاری سخن دانسته‌اند، چه اندر این جهان مردم به دانش بزرگوارتر و مایه‌دارتر، و چون مردم بدانست که از وی چیزی نماند پایدار، بدان کوشد تا نام او بماند و نشان او گسسته نشود.

ای فرزند در همه کارها میانه‌رو باش که پیامبر ما فرمود: «بهترین کارها، میانه‌روی است»، و در سخن گفتن و اظهار سخن، ملایمت و درنگ و بردباری پیشه کن.

پس دیگر شب موبد موبدان به خواب دید که گروهی اشتران بختی بودندی بسیار، و گروهی اشتران عرب بیامدندی و با این اشتران بختی جنگ کردندی و این بختیان را به هزیمت کردندی و از دجله بگذرانیدندی.