شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 11: وزن در شعر نیمایی | آزمون شماره 10844

عشق هرجا شوید از دلها غبار رنگ را (رمل مثمن سالم)

همی دارد خمارم در بلاها (هزج مثمن محذوف)

به عجزی‌ که داری قوی ‌کن میان را (متقارب مثمن محذوف)

ای غافل از رنج هوس آیینه‌پردازی چرا (رجز مثمن سالم)

دست بشکسته‌ام / لاف همّت، در ملولی‌های این غربت نیارم مزد / چنگ بگسسته‌ام (فاعلاتن)

عالمی دایم از وی گریزد / با تو او را بُود سازگاری / مبتلایی نیابد به از تو (فاعلاتن فعلن)

بانگ خروس گوید / فریاد شوق بفکن / زندان واژه‌ها را دیوار و باره بشکن (مستفعلن فعولن)

همة روی زمین پیدا بود / باد در گردنة خیبر، بافه‌ای از خس تاریخ به خاور می‌راند (فعلاتن)

ای مستِ شبرو کیستی؟ آیا مه من نیستی؟ / گر نیستی، پس چیستی؟ ای همدم تنهای دل

ای که طبیب خسته‌ای روی زبان من ببین / کاین دم و دود سینه‌ام بار دل است بر زبان

تا که خرابم نکند، کی دهد آن گنج به من؟ / تا که به سیلم ندهد، کی کشدم بحر عطا؟

من قدم بیرون نمی‌یارم نهاد از کوی دوست / دوستان معذور داریدم که پایم در گل است

اگر هوشمندی به معنی گرای (متقارب مثمن سالم)

به میدان محبّت خون‌بهایش از که بستانم (هزج مثمن محذوف)

دامن آن گنج شادی را نیاوردم به دست (رمل مثمن محذوف)

جامی بکش تا جم شوی با اهل دل محرم شوی (رجز مثمن محذوف)