شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - درس ششم : پرورده ی عشق | آزمون شماره 1743

مکن چون گدا توسل به خلق/ به نزدیک حق شو، توسل بجو

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم/ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم 

کامروز حلقۀ در کعبه ست آسمان/حلقه زنان خانۀ معمور چاکرش 

حلقه بر در کوفتن چون مار دل را می گزد/ بسته بهتر آن دری کز سخت رویی وا شود 

آن یار به دل در شد و تن خدمت او کرد / بستند درِ دل،خرد و هوش برون ماند

کار دل کردی،برافگن بعد از این بنیاد عقل / شحنه(پاسبان) را چون دور کردی،دست در دستور (وزیر) دار

چه نصیحت کنی ای غافل نادان که مرا / پند عاقل نکند سود چو دل قابل نیست

یک بار هم ای عشقِ من از عقل میندیش /بگذار که دل حل بکند مسئله ها را

جوانی بیامد گشاده زبان/ سخن گفتن خوب و طبع روان
 

مدام خرقه حافظ به باده در گرو است/ مگر ز خاک خرابات بود فطرت او
 

ما برون را ننگریم و قال را/ ما درون را بنگریم و حال را
 

آفرینش همه تنبیه خداوند دل است/ دل ندارد که ندارد به خداوند اقرار
 

شش

هفت

پنج

هشت

شب فراق که داند که تا سحر چند است / مگر کسی که به زندان عشق دربند است (غنایی)

بر درِ ارباب بی مروّت دنیا / چند نشینی که خواجه کی به درآید؟ (تعلیمی)

ناگهان قفل بزرگ تیرگی را می‌گشاید / آن‌که در دستش کلید شهر پر آیینه دارد (انقلاب اسلامی)

یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمی‌کند / کسی به کوچه سار شب، درِ سحر نمی‌زند (غنایی)