شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18270

چون خزان، بر شاخ و برگ دل مزن / خلق را مسکین و سرگردان مکن

نرگس مست خوشت، گر چه چو من بیمار است / ای خوشا نرگس مست تو که خوابی دارد

خیمه اُنس مزن بر در این کهنه رباط / که اساسش همه بی‌موقع و بی‌بنیاد است

چو قابیل‌اند اخوان زمان، همراه تا کُشتن / از این آدم نمایان بیش از این یاری نمی‌آید

چو آگاه شد دختر گژدهم / که سالار آن انجمن، گشت کم

کجا نام او بود گردآفرید / زمانه ز مادر، چنین ناورید

چنان ننگش آمد ز کار هجیر / که شد لاله رنگش به‌کردار قیر

چو سهراب شیراوژن، او را بدید / بخندید و لب را به دندان گزید

تو آن گوی کز پادشاهان سزاست / نگوید سخن پادشا جز که راست

چو افکند سیمرغ بر زال مهر / بر او گشت زین گونه چندی سپهر

بر این گونه ناپارسایی گرفت / ببالید و پس پادشاهی گرفت

جهان دار داند که دستان سام / بزرگ است و بادانش و نیک نام