شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 17538

سبک عراقی از اوایل قرن هفتم تا اواخر قرن دهم به مدت ۳۰۰ سال، سبک غالب متون ادب فارسی بود.

دلیل نامگذاری سبک این دوره به عراقی این است که بعد از حملۀ مغول، کانون‌های فرهنگی از خراسان به عراق عجم منتقل شد.

به علت کشته و یا متواری شدن دانشمندان و ادیبان، وضعیت زبان و ادبیات فارسی دچار سستی و نابسامانی گردید.

در حوزه‌های ری، فارس، همدان و اطراف آن ها آثار ارزشمندی پدید آمد و زمینه‌هایی برای تغییر سبک از خراسانی به عراقی ایجاد شد.

زبان و ادبیات فارسی در ناحیه عراق عجم گسترش یافت و در حوزه‌های ری،‌ فارس و همدان آثار ارزشمندی پدید آمد.

لفظ در شعر این دوره پاکیزه، نرم و دل‌نشین و معنا برتر، آسمانی‌ و انسانی است.

نثر در این دوره به دو جریان گرایش پیدا کرد: اوّل جریان ساده‌نویسی که آثاری مانند تاریخ جهان‌گشا ازین دسته‌اند و دوم جریان پیچیده‌نویسی که آثاری مانند مرصاد‌العباد از این دسته‌اند.

مثنوی در این دوره میدان فراخی برای ظهور عاطفه، اخلاق و عرفان پدید آورد.

سی‌و پنج سال گرد جهان گشت، تجربه اندوخت و از هر خرمنی خوشه‌ای چید.

گلستان را به نثر مسجّع و بوستان را در قالب مثنوی پدید آورد.

در سرودن غزل‌های عارفانه سرآمد شاعران فارسی‌زبان است.

وی در بیشتر قالب‌های ادبی طبع‌آزمایی کرده است.

در این قرن بی‌اعتقادی برخی مغولان، باعث ترویج و ابراز عقیده صاحبان مذاهب مختلف شد.

دوستداران فرهنگ پس از حمله مغول به ادبیاتی با محوریت عواطف انسانی و ترویج روحیه حماسی روی آوردند.

گسترش زبان و ادبیات فارسی در ناحیه عراق عجم از عوامل منفی حمله مغول بود.

با سقوط حکومت عباسیان، توجه به زبان فارسی رونق بیشتری گرفت.

خواجوی کرمانی _ هشتم

جامی _ نهم

سعدی _ هفتم 

سلمان ساوجی _ هشتم