شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 15748

در حال خویشتن چو همی ژرف بنگرم / صفرا همی برآید از انده به سر مرا

گر بر قیاس فضل بگشتی مدار چرخ / جز بر مقرّ ماه نبودی مقر مرا

منگر بدین ضعیف تنم زانکه در سخن / زین چرخ پرستاره فزون است اثر مرا

وز دیدن و شنیدن دانش یله نکرد / چون دشمنان خویش به دل کور و کر مرا

تن مرا ز بلا آتشی برافروزند / دلم برآرند از بر، بر او کباب کنند

رخم ز چشمم هم‌چهره‌ی تذرو شود / چو تیره شب را هم‌گونه‌ی غراب کنند

تنم به تیغ قضا طعمه‌ی هژبر نهند / دلم به تیر عنا مسته‌ی عقاب کنند

بر این حصار ز دیوانگی چنان شده‌ام / که اختران همه دیوم همی خطاب کنند

الف، ب، ج ، د

ب، د، ج، الف

الف، ب، د، ج

الف، د، ب، ج

گفتیم ترک صحبت ابنای روزگار / مردانه وار روی دل از جمله تافتیم

معلوم شد که میکده و خانقه یکی ست / این نکته را چو اصل حقیقت شکافتیم

شد عاقبت کفن به تن آن جامه ای که ما / از پود مهر و تار وفای تو بافتیم

وحدت اگرچه درّ سخن سفت های ولیک / کوتاه کن که قافیه دیگر نیافتیم