شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 27568

ریسمان قضا و رشته عقل/ پیش زنجیر عشق محکم نیست

از یم طبع تو خیزد گوهر عقل و خرد/ گوهر عقل و خرد نیکوتر است از دُرّ یم

عشق اینجا آتش است و عقل دود/ عشق آمد درگریزد عقل زود

عقل کز عشق گریزد چه تعجب باشد/ پیر عقل است بر عشق چو طفل مکتب

همه چیزی از نادان نگاه داشتن آسان‌تر که ایشان را از تن خویش. (نابودگری جهل)

اگر خواهی که ستوده مردمان باشی بر آن‌کس که خرد زو نهان باشد نهان خویش آشکارا مکن. (اهمیّت سکوت)

اکنون آموز که جوانی، چون پیر گردی به اندیشیدن حاجت نیاید که پیران چیزها دانند. (تأکید بر تجربه)

هر مفلسی که عاشقی ورزد معاینه [آشکارا] در خون خویش سعی کرده باشد. (بلاخیز بودن عشق)

بیشتر جمله‌ها، بلند و غیرقابل فهم هستند. / کاربرد «را» به معنی «به» در جمله: «ایشان را ارزانی داشت»

تضاد میان واژه‌های «بدایت، نهایت» و «زمین، زمان»

کاربردهای کهن واژگان که امروزه، به گونه‌های دیگر به کار گرفته می‌شوند؛ مانند: مر خدای را، نگرد

کاربرد «را» به معنی «برای» در جملۀ: «سپاس و آفرین مر خدای را» / «چشم خرد»: تشبیه

استفاده از جملات کوتاه و ساده 

استفاده از یک داستان کوتاه برای ستایش قناعت

تشبیه گلبرگ به چهره در بیت دوم 

استفاده از قالب مثنوی

دروغ گفتن به ضربت لازم ماند که اگر نيز جراحت درست شود، نشان بماند. (ماندگاری اثر جراحت)

هر که در پيش سخن خردمندان افتد تا ماية فضلش بدانند مایة جهلش بشناسند. (وجوب خاموشی و به‌جا سخن گفتن نزد دانایان)

به گرسنگی مردن بِه که حاجت پیش کسی بردن. (ترغیب به گرسنگی کشیدن)

برادر که در بند خویش است،‌ نه برادر نه خویش است. (لزوم کمک به زندانیان)