شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هفتم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن های 10 و 11 | آزمون شماره 11255

رقابت با شاعران هندی

رواج مذهب شیعه و پایبندی شاعران به حقیقت

دور شدن سبک عراقی از واقعیت

بیان بهتر حقایق و مسائل جامعۀ نابسامان آن دوران

وحشی بافقی: سبک شعرش حدّ واسط سبک دوره خراسانی و سبک هندی و واقع‌گرایی شاخصه اصلی آن است.

بیدل دهلوی: از ویژگی‌های عمده شعر او، استعاره‌های رنگین، خیال‌انگیز و سرشار از ابهام است.

کلیم کاشانی: ضرب‌المثل‌ها و الفاظ محاوره سخن او را برجسته ساخته است. وی در ابداع مضامین مشهور است.

صائب تبریزی: معروف‌ترین شاعر سبک هندی و از پرکارترین شاعران فارسی‌زبان است.

شاهان صفوی زبان ترکی را در ایران ترویج دادند و هیچ علاقه‌ای به زبان فارسی نداشتند.

در این دوره قالب غزل، قالب مناسبی برای پرداختن به مسائل سیاسی و انتقادات اجتماعی بود.

فرهنگ هند، در این دوره از فرهنگ ایران تأثیر می‌پذیرفت و فاضلان هند از سرودن شعر به زبان فارسی استقبال می‌کردند.

شاعران این دوره تشخیص داده بودند که سبک عراقی کاملاً جنبه حقیقت‌گویی و واقع‌گویی یافته است.

زبان فارسی که در شبه قارۀ هند استحکام و استقرار لازم را به دست آورده بود، همه گیر و رسمی شد و تا پایان حاکمیت استعمار انگلیس در هند، زبان رسمی آن دیار بود.

آشنایی با تفکّرات و معارف هندوان کم و بیش در تغییر سبک دخیل بود.

بهزاد در دوره شاه اسماعیل و رضا عباسی در دوره شاه عباس از مفاخر هنرند.

در این قرن حکومت در دست جانشینان تیمور بود؛ به گونه ای که در هر گوشه ای حاکمی از آنان حکومت می کرد.