شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 23651

باشد به سرم هوای دلبر/ جان چیست کنم فدای دلبر

ز آفتاب جدا بود ماه چندین شب/ همیدوید به گردون بر آفتاب طلب

نباشم بدین محضر اندر گواه/ نه هرگز براندیشم از پادشاه

سرافراز بوذرجمهر جوان/ بشد با حکیمان روشنروان

حکمت و دانش، اندیشه‌های دینی و مضامین بدبینانه در شعر نیمه دوم قرن ششم و اوایل قرن هفتم رواج یافت.

سخن شاعرانی چون ناصرخسرو، یادآور سروده‌های قرن پنجم و ششم بود.

تحولی که سنایی و سعدی در غزل ایجاد کردند، باعث ظهور شاعران بزرگی در این حوزه شد.

بسیاری از شعرای قرن پنجم و ششم، به دربارها و مدیحه‌سرایی روی آوردند.

طبیبی را دیدند که هرگاه به گورستان رسیدی، ردا در سر کشیدی.

نگویم جوانی مکن، لکن جوان خویشتن‌دار باش.

ای پسر هر چند جوانی، پیرعقل باش.

جوانمرد که بخورد و بدهد به از عابد که روزه دارد و بنهد.

ناف دریاست چو گرداب مرا لنگرگاه / نیستم موج که سعی‌ام پی ساحل گردد

رهنوردان را سبکباری بود باد مراد / زود رخت خود به ساحل کف ز دریا می‌کشد

دامن گره به دامن ساحل نمی‌زند / موجی که خو به شورش دریا گرفته است

ساده‌لوحی که شکایت کند از شورش بحر / واگذارش که چو خاشاک به ساحل برود

مده اندیشه را زین پیش‌تر راه / که یا کوه آیدت در پیش یا چاه

ای تو را خانه‌های آبادان / خانة دینت سخت ویران است

نبات روح را آب از جگر داد / چراغ عقل را پیه از بصر داد[پیه: چربی، روغن ]

چو گل صدپاره کن خود را در این باغ / که نتوان تندرست آمد بدین داغ