شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس ششم : مجاز | آزمون شماره 14810

بر سر تربت ما چون گذری همّت خواه / که زیارتگه رندان جهان خواهد بود

نعیم هر دو جهان پیش عاشقان به ‌جویی / که این متاع قلیل است و آن عطای کثیر

به خدا که پرده از روی چو آتشت برافکن / که به اتّفاق بینی دلِ عالمی سپندت

اگر نزاری و زردی مرا ز عشق رسید / نه عاشق است درخت از چه گشت زرد و نزار

مگذار مطرب را دمی کز چنگ بنهد چنگ را/ در آبگون ساغر فکن آن آب آتش‌رنگ را

 سخن از خرقه و سجاده چه گویی خواجو/ جام می نوش که از صومعه دور است اینجا

هر که را بینی به عالم دل به چیزی خوش بود/ عاشقان را دل به یاد چهرۀ دلبر خوش است

 هر که زین گنبد گردنده کناری نگرفت/ چون مه نو به همه شهر شد انگشت‌نمای

خدای‌راست مسلّم بزرگواری و لطف / که جرم بیند و نان برقرار می‌دارد

لعل تو زلال مشرب روح / چشم تو چراغ منظر دل

یکی درخت گل اندر میان خانه ماست / که سروهای چمن پیش قامتش پستند

از من غمزده دل می‌طلبد غمزه دوست / دوستان دلبر ما نرگس گویا دارد