شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20745

همه ذرات در تسبيح ذاتت  /  نديده هيچکس کل صفاتت

 

رشته تسبيح تو دام رياست   / مهره آن دانه مرغ هواست
 

 نگه کن ذره ذره گشته پويان  /  بحمدش خطبه تسبيح گويان
 

هر چه مخلوق حضرت اويند  /  همه تسبيح حضرتش گويند
 

گوهر نیک را ز عقد مریز / وان ‌که بدگوهرست ازو بگریز

بدگهر با کسی وفا نکند / اصل بد در خطا خطا نکند

به کوشش نروید گل از شاخ بید / نه زنگی به گرما بگردد سپید

هرکه ز آموختن ندارد ننگ / در برآرد ز آب و لعل از سنگ

 چون بگشایم ز سر مو شکن / ماه ببیند رخ خود را به من

مخور طعمه جز خسروانی خورش / که جان یابدت زان خورش، پرورش

 تو را نادیدن ما غم نباشد / که در خیلت به از ما کم نباشد

چو مفلس فرو برد گردن به دوش / از او بر نیاید دگر جز خروش

عهد و پیمان فلک را نیست چندان اعتبار                      عهد با پیمانه بندم شرط با ساغر کنم

به بوی دوست جان دادن حیات جاودان باشد                 بیار ای باد شبگیری، نسیم کوه الوندم

یاری که رُخش قبلة صاحب‌نظران است                       چشم و دل مردم به جمالش نگران است

صاحب‌نظران از آن دو نرگس                                       دور از تو به چشم‌های پر غم

مفعول _ مفعول

مفعول _ متمّم

متمّم _ مفعول

متمّم _ متمّم