شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 14424

عشق جانان همچو شمعم از قدم تا سر بسوخت/ مرغ جان را نیز چون پروانه بال و پر بسوخت «۳»

زآتش رویش چو یک اخگر به صحرا اوفتاد/ هر دو عالم همچو خاشاکی از آن اخگر بسوخت «۳»

نیست از خشک و ترم در دست جز خاکستری/ کآتش غیرت درآمد، خشک و تر یکسر بسوخت «۱»

چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست/ همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت «۲»

ندانست قارون نعمت‌پرست / که گنج سلامت به کُنج اندر است

ما ملک عافیت نه به لشکر گرفته‌ایم / ما تخت سلطنت نه به بازو نهاده‌ایم

دریغ و درد که تا این زمان ندانستم / که کیمیای سعادت رفیق بود رفیق

تا سر زلف پریشان تو محبوب من است / روزگارم به سَرِ زلف پریشان مانَد

ب _ ج

الف _ ب

ج _‌ د

ب _ د

چون ندید اندر دو عالم محرمی/ آفتاب روی تو پنهان بماند

هم‌چون بلال بر لب کوثر نشسته است/ خال لب تو گر چه سیاهی است بت‌پرست

آن‌که هم چون لاله از مهرش دل پرخون بسوخت/ سایه پرورد سهی سرو خرامان تو باد

درویش که هم‌چون سگش از پیش برانند/ او را به سراپردۀ سلطان که رساند