شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 23160

از ترکیب‌های تازه، استعاره‌های دلپذیر و تشبیهات گوناگون استفاده می‌کردند.

انواع توصیف را در اشعار به‌کار می‌گرفتند.

مفاهیم ذهنی آنان از قلمرو تعالیم کلیّ اخلاقی فراتر نمی‌رفت.

شاعران این عصر، بیشتر به واقعیت درونی نظر داشتند.

رایج‌ترین انواع شعر فارسی در این دوره «حماسی»، «مدحی» و «غنایی» بود.

شاعران بیشتر به واقعیت درونی نظر داشتند و مفاهیم عینی آنان از قلمرو تعالیم اخلاقی فراتر نمی‌رفت.

شعر مدحی یا مدیحه‌سرایی با شاعران بزرگ درباری و مدح پادشاهان و رجال دربار جایگاه خود را پیدا کرد.

در این دوره بسیاری از اصطلاحات علمی، ادبی، دینی و سیاسی جدید از راه‌ ترجمه متون عربی وارد فارسی دری می‌شود.

با رواج و نفوذ معارف اسلامی و متون دینی، آمیختگی زبان فارسی با زبان عربی افزایش می‌یابد.

امیران خراسان شاعران را به فارسی‌گویی تشویق می‌کردند و مترجمان را به ترجمه کتب معتبر برمی‌انگیختند.

شعر حکمی و اندرزی (تعلیمی) در این دوره به پختگی رسید و شاعرانی به قصیده‌سرایی در این موضوع پرداختند.

در این دوره دانشمندان خود را سرگرم نگارش آثار علمی در زمینه‌های فلسفه، طب و علوم دینی کردند.