شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 20449

 شعر این دوره به سبب آوردن ترکیب‌های تازه، استعاره‌های دلپذیر، تشبیهات گوناگون و به‌کارگیری انواع توصیف، مصنوع و پیچیده است.

شعر حکمی با رودکی و شهید بلخی قوت یافت. حماسه ملی ایران و شعر حماسی با فردوسی به اوج رسید.

آوردن موعظه و نصیحت در شعر پارسی از آغاز قرن چهارم معمول گردید و شعر حکمی و اندرزی در دوره سلجوقیان به پختگی رسید.

مفاهیم ذهنی شاعران این عصر از قلمرو تعالیم کلی اخلاقی فراتر می‌رفت.

زبان پهلوی، زبان رسمی دوران ساسانی بود. این زبان اساساً به ناحیة پارس تعلّق داشته است و آن را «فارسی نو یا فارسی دری» نامیده‌اند.

زبان فارسی باستان در دورة هخامنشی رایج بود. آثار برجای‌ماندة این زبان، فرمان‌ها و نامه‌های شاهان هخامنشی به خط میخی است.

آثاری که به زبان پهلوی تألیف شده، بیشتر آثار دینی زرتشتی است. حتی رساله‌های کوچکی مانند «یادگار زریران» رنگ دینی دارد.

زبان پارتی در دورة اشکانیان رایج بود و تا اوایل دورة‌ ساسانی نیز آثاری به این زبان تألیف می‌شده است.

الف، ب 

د، ج

ب، ج 

الف، د