شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 19449

یکی از نتایج نفوذ اسلام در ایران، رواج تدریجی خط عربی بود.

فارسی دری، نخستین صورت زبان ادبی فارسی نو در برابر نفوذ عناصر زبان عربی بود.

منطقه ی رواج فارسی دری، نخست در شمال و شمال شرقی ایران بود.

دری، زبان درباری ساسانیان، زبان محاوره  و مکاتبه ی مقامات دولتی بوده است.

پس از سقوط ساسانیان، فعالیت‌های علمی و ادبی متوقف شد.

پس از صفاریان، حکومت‌های دیگری چون آل‌بویه و طاهریان شکل گرفتند.

یعقوب لیث صفاری علی‌رغم آشنایی با زبان عربی، اجازه ورود آن به دستگاه حکومت را نداد.

رسمیت یافتن زبان فارسی در حکومت‌های کوچک این دوره، مجال رشد آن را در فضای ادبی و علمی فراهم آورد.

آوردن موعظه در شعر پارسی در شعر پارسی از آغاز قرن پنجم معمول گردید.

نثر این دوره بیشتر به موضوع‌های حماسی، ملی و تاریخی توجه دارد.

شعر غنایی این دوره با رودکی و ناصرخسرو قوت و استحکام یافت.

شاعران این عصر به واقعیت درونی نظر داشتند و مفاهیم ذهنی آن‌ها از قلمرو تعالیم کلی اخلاقی فراتر می‌رفت.

نبودن امکانات نوشتاری در آن روزگار

اهمیّت سنّت شفاهی در ایران پیش از اسلام

نبودن افراد فرهیخته و باسواد

بی‌توجّهی دستگاه حکومت به گردآوری متون

 عصر اندیشه استقلال ملی ایران همزمان با اوج حکومت سامانیان بود.

امرای سامانی با تأکید بر ضرورت تألیف به زبان فارسی دری و گردآوری تاریخ و روایات گذشته ایرانی، به‌دنبال دستیابی به هویتی مستقل در برابر خلافت بغداد بودند.

 در آغاز این دوره، بیشتر دانشمندان آثار خود را به فارسی می‌نوشتند تا خوانندگان بیشتری پیدا کنند.

در این دوره، بسیاری از اصطلاحات علمی از راه ترجمه متون عربی، وارد فارسی دری می‌شود.