شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 12238

ب _ د _ ج _ الف _ ه_

ج _ ه_ _ د _ ب _ الف

ب _ الف _ ه_ _ ج _ د

ج _ ب _ ه_ _ الف _ د

پند گفتن با جهول خوابناک / تخم افکندن بود در شوره خاک

مگوی آنچه هرگز نگفته‌ است کس / به مردی مکن باد را در قفس

چون واقف از این جهان ابتر گشتیم / دست از همه شستیم و قلندر گشتیم

به طول عمر نتوان جمع کردن مال دنیا را / چرا بیهوده باید آب را بر ریسمان بستن

گر تمنّای تو از خاطر ناشاد رود / داغ عشق تو گلی نیست که از یاد رود (متناقض‌نما، تشبیه)

نرود حسرت آن چاه زنخدان از دل / تشنه را، آب، محال است که از یاد رود (تضاد، تناسب)

نتوان از سر او برد هوای شیرین / لشگر خسرو اگر بر سر فرهاد رود (مجاز، کنایه)

کاش چون شمع، همه سر شود اعضای کلیم / تا سراسر به ره عشق تو بر باد رود (تشبیه، کنایه)