شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 15141

آتش رخسار گل خرمن بلبل بسوخت / چهرۀ خندان شمع آفت پروانه شد 

گوی توفیق و کرامت درمیان افکنده اند / کس به میدان در نمی‌آید سواران را چه شد 

کرشمه تو شرابی به عاشقان پیمود / که علم بی‌خبر افتاد و عقل بی‌حس شد 

به بوی او دل بیمار عاشقان چو صبا / فدای عارض نسرین و چشم نرگس شد

تشخیص / جناس / تلمیح 

ایهام / جناس / کنایه 

کنایه / استعاره / تضاد 

مجاز / استعاره / تشبیه

پری به شمع زدن امتیاز پروانه است / نه هر پرنده در آتش سمندری داند

من به امید وفای تو به دام افتادم / ور نه با سلسله‌ی زلف چه کار است مرا

ای حسن تو بی‌پایان، آخر چه جمال است این / در وصف توام حیران، آخر چه کمال است این؟

صائب میان تازه خیالان اصفهان / بس باشد این غزل، گل روی سبد مرا

اندر  جگر  دشمن  او نار فتاده است / با نار جگرسوز کجا سود کند کار 

 مِی‌ گیر و طرب‌ساز و دل‌افروز و سرافراز / از دیدن یاری که رخش هست چو گلزار

بازار طرب تیز کن و باده به‌ کف ‌گیر / وز بنده معزی غزلی خواه به بازار

گویند  ز بیداری دولت  بود  اقبال / مُقبِل بود او سال و مه از دولت بیدار

گرد و غبار به هوا پراکندن

تاریک شدن هوا

مردن

گریختن