شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 28531

بود مرد آرمده در بند سخت / چو جنبنده گردد شود نیکبخت

ولیکن روانم ز تو سیر نیست / دلم چون دل تو به کفشیر نیست

مکن روز بر خویشتن بر بنفش / به بازیچه پنجه مزن بر درفش

مرا هرچه ملک و سپاهست و گنج / همی زان توست و تو را زوست خنج

نیست به جز دوام جان ز اهل دلان روایتی / راحت‌ های عشق را نیست چو عشق غایتی

شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت / روی مه‌پیکر او سیر ندیدیم و برفت

گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود؟ / پیش پایی به چراغ تو ببینم چه شود؟

روز عید است و من امروز در آن تدبیرم / که دهم حاصل سی روزه و ساغر گیرم

من اینجا بس دلم تنگ است / و هر سازی که می‌بینم بدآهنگ است / بیا رَه‌توشه برداریم … / ببینم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است؟

فشرد سینه خاک / شکافت زَهره سنگ / به تنگنای زمان، مرگ کرده بود درنگ / گداخت آن همه برف / شگفت این هم رنگ

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش / ابر با آن پوستین سرد نمناکش / باغ بی‌برگی / روز و شب تنهاست / با سکوت پاک غمناکش

ما / فاتحان شهرهای رفته بر بادیم / با صدایی ناتوان‌تر زانکه بیرون آید از سینه / راویان قصه‌های رفته از یادیم / کس به چیزی یا پشیزی برنگیرد سکه‌هامان را / گویی از شاهی است بیگانه

زمان، آن، دندان، بیابان

شبی، خاکستر سواری، خاکی، نابکاری

خنده، رسیده، دویده، نهفته، شکفته

شکفته، ‌نهفته، رسیده، دویده، زدوده، آلوده