شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 11505

حذر کن ز آن‌چه دشمن گوید آن کن / که بر زانو زنی دست تغابن

تا ندانی که سخن عین صواب است مگوی / و آنچه دانی که نه نیکوش جواب است مگوی

زبان درکش ار عقل داری و هوش / چو سعدی سخن گوی ورنه خموش

کمال است در نفس انسان سخن / تو خود را به گفتار ناقص مکن

زبان در ذکر و دل در فکر آن نامهربان دارم/ نمی‌گردد به چیزی غیر نامش تا زبان دارم

به من گر آشنا بیگانه گردد جای آن دارد/ که با بیگانه، حرف آشنایی در میان دارم

خلل دارد یقین با هر که جانان را گمان کردم/ یقین پیش من است آن را که با مردم گمان دارم

تمنّایم زمین‌بوس است خاکم بَر دهان بادا/ توان بوسید گیرم، خاک کی اندر دهان دارم

دام - مقام

افتد - افتد

دام ما - مقام ما

ما افتد - ما افتد

خبرت هست که مرغان سحر می‌گویند      آخرای خفته سر از خواب جهالت بردار؟

چو بفروختی،از که خواهی خرید؟              متاع جوانی به بازار نیست

اینک تو را چه شد، کای مرغ خانگی            کوشش نمی‌کنی، پری نمی‌زنی؟

دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد              ابری که در بیابان بر تشنه‌ای ببارد