شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 30793

گلاب است گویی به جویش روان/ همی شاد گردد به بویش روان

هر نفس آواز عشق می رسد از چپ و راست/ما به فلک می رویم عزم تماشا که راست؟

دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد/من نیز دل به باد دهم هر چه باد باد

عشق،شوری در نهاد ما نهاد/جان ما در بوته سودا نهاد

جوانی سر از رای مادر بتافت / دل دردمندش به آذر بتافت

چون سنبل تو سلسله بر ارغوان نهاد / آشوب در نهادِ منِ ناتوان نهاد

میوه‌ات باید که شیرین‌تر شود / چون رسن تابان نه واپس‌تر رود

چه حاصل از تماشای رخ حور / به چشمی چون چراغ صبح بی‌نور

آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست          چشم میگون لب خندان دل خرّم با اوست= مصوّت / قاعده (1)

به جان پیر خرابات و حق نعمت او              که نیست در سر من جز هوای خدمت او= مصوّت + صامت / قاعده (2)

گفتا برون شدی به تماشای ماه نو           از ماه ابروان منت شرم باد رو = مصوّت / قاعده (1)

بسا نقش خردمندان که در بند هوا ماند             در آن صورت که عشق آید خردمندی کجا ماند= مصوّت + صامت / قاعده (2)