شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 31082

دفتر گل را فلک کرد به شنگرف رنگ / زرّین شیرازه زد هر ورقی را جدا

پنجه ساقی گرفت مرغ صراحی به دام / ز آتش صبح اوفتاد دانه دل‌ها به تاب

رنجور سینه‌ام لب و زلفش دوای من / کاین درد را بنفشه به شکّر نکوتر است

هستی جاوید ما در نیستی پوشیده است/ در سواد فقر باشد چشمه حیوان ما

ده آدمی بر سفره‌ای بخورند و دو سگ بر مرداری با هم به سر نبرند. حکما گفته‌اند: توانگری به قناعت به از توانگری به بضاعت. (پیام عبارت نفی حرص است.)

رحم آوردن بر بدان ستم است بر نیکان و عفو کردن از ظالمان جور است بر درویشان. (حذف فعل به قرینه)

رازی که نهان خواهی با کس در میان منه وگرچه دوست مخلص باشد که مر آن دوست را نیز دوستان مخلص باشد. (کاربرد تاریخی دستور)

بی‌هنران هنرمندان را نتوانند که بینند که سفله چون به هنر با کسی برنیاید، به خُبثش (پلیدی) در پوستین افتد. (استفاده از آرایه‌های کنایه و تضاد)

وجود واژگان کهن مانند «لَت زدن» و «اَلَم» (قلمرو زبانی)

استفاده از کاربردهای تاریخی دستور در افعال «نهاده بودی»، «خشم گرفتی». (قلمرو ادبی)

استفاده از کنایه در عبارات «چشم نهادن»، «فرو گرفتن» (قلمرو ادبی)

زبان متن، ساده و جمله‌ها کوتاه است. (قلمرو زبانی)

در بیت اول فعل «شد» غیر اسنادی است. / خطاب قرار دادن «مرغ سحر» استعاره است.

دو بیت در مجموع هفت جمله دارند و واژه «جان» در بیت نخست «نهاد» است.

«شد و شد» جناس تام دارند./ «عشق» نقش مفعولی دارد.

ابیات در قالب مثنوی هستند. /  بیت نخست دو ترکیب وصفی دارد.