شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دهم: زبان و ادبیات فارسی در سده‌های پنجم و ششم و ویژگی‌های سبکی آن | آزمون شماره 29161

حمد، ستایش خداوند است و ثنا گفتن بر وی و بزرگ داشتن به نام پاک و صفت بزرگوار و صنع نیکو و تمام و نواخت بیکران.

حجاب که بود میان دل ایشان برداشته شود. همه آرزوهاشان نقد شود. آب مشاهدتشان در جوی ملاطفت روان شود.

دشمن‌پرور است و دوست نواز، عیب پوش است و کارساز. یاد او آئین زبان و دیدار او زندگی جان.

شرعت بر پی شریعت رفتن است. منهاج به نور چراغ راه بردن است. شرعت آن پیغام است که از رسول شنیدی، منهاج آن نور است که در سر یافتی.

آوردن مترادف‌ها و توصیف‌های فراوان

حذف افعال به قرینه

استفاده از ترکیبات دشوار

رواج نثر داستانی و غیرعرفانی

دلیل تعدّد سبک‌های ادبی شعرا و نویسندگان جهان، تفاوت آن‌ها در اطلاعات، دانش، ذوق و استعداد است.

سبک دوره سامانی و غزنوی تا حدود آغاز قرن ششم هجری، هنوز شعر پارسی را تحت تأثیر داشت.

جمال‌الدّین عبدالرّزاق از شاعران معروف آذربایجان بود که سبک شعر فارسی را از شیوه دیگر نواحی، متمایز کردند.

عطّار و مولوی از شاعرانی بودند که به پیروی از سنایی به عرفان و تصوّف روی آوردند.

کتاب «کشف‌الاسرار و عده‌الابرار» از آثار خواجه عبدالله انصاری است.

در نیمۀ قرن ششم با دوران بلوغ نثر مواجهیم.

نخستین نمونۀ نثر موزون در اواسط نیمۀ اول قرن ششم تألیف شد.

چهارمقالۀ نظامی عروضی و مقامات حمیدی از نمونه‌های نثر این دوره هستند.