شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 15853

به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند/ چو علی گرفته باشد سر چشمۀ بقا را

ماهم که هاله‌ای به رخ از دود آهش است/ دائم گرفته چون دل من روی ماهش است

چو بلبل نغمه‌خوانم تا تو چون گل پاک‌دامانی/ حذر از خار دامنگیر کن دستم به دامانت

چو آفتاب به شمشیر شعله برخیزد/ سپاه شب به هزیمت چو دود بگریزد

در ره عشق که از سیل بلا نیست گذار / کرده‌ام خاطر خود را به تمنای تو خوش

جان شد سیاه چون دل شمع از تف جگر / پس هم‌چو شمع از مژه خوناب زرد خاست

حال من و تو از من و تو دور نیست زانک / تو آب زیر کاهی و من کاه زیر آب

من چون کبوتران به وفا طوق‌دار او / او کعبه من و حرم از من دریغ داشت

درخت عشق در این شهر شد نهال خزان بین / نهال فتنه در آن ملک نخل تازه‌ثمر شد

از شراب لعل شد کان بدخشان سینه‌اش / چون سبو با دست خالی هر که در میخانه شد

برگ عیش حُسن از دامان پاک عاشق است / نخل ماتم می‌شود شمعی که بی‌پروانه شد

حُسن از گستاخی ما رفت در ابر نقاب / شمع در فانوس از بی‌تابی پروانه شد