شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 26872

ساسانیان

سامانیان

هخامنشیان

صفاریان

به دست عده‌ای از دانشوران خراسان نوشته شد

این کتاب در حدود ۳۴۶ ه.ق نوشته شد

موضوع آن تاریخ گذشتۀ ایران است

به دستور منصور بن نوح سامانی نوشته شد

 در نثر بینابین، غرض نویسندگان آسان‌نویسی بوده که چندان موفق نشده‌اند.

 با وجود غلط‌پردازی‌ها در آثار مصنوع، فخامت نثر قرن ششم و هفتم را می‌توان در این آثار یافت. 

یکی از علل تفاوت نثر ساده این عصر با دوره‌های اولیه نثر فارسی، کاربرد واژگان عربی است.

 کتاب عین‌الحیات علی‌بن حسین واعظ کاشفی از آثار منثور ساده در موضوع عرفان است.

شعر پارسی در این دوره به دست رودکی بنیاد نهاده شد؛ به همین سبب او را «پدر شعر فارسی» نام نهادند.

شعر غنایی با دو شاعر مشهور، رودکی و شهید بلخی، قوت و استحکام یافت.

آوردن موعظه و نصیحت در شعر پارسی از آغاز قرن چهارم معمول بود و در این باب، قطعه‌های کوتاهی سروده شده است، اما کسی که قصیده تمام و کمال در این موضوع سرود «ناصرخسرو» بود و کسایی مروزی شیوه او را ادامه داد.

شعر مدحی یا مدیحه‌سرایی نیز که از آغاز ادب فارسی به پیروی از شعر عربی معمول گشت، با شاعران بزرگ درباری و مدح پادشاهان و رجال دربار جایگاه خود را پیدا کرد.

زبان پهلوی، زبان رسمی دوران ساسانی بود. این زبان اساساً به ناحیة پارس تعلّق داشته است و آن را «فارسی نو یا فارسی دری» نامیده‌اند.

زبان فارسی باستان در دورة هخامنشی رایج بود. آثار برجای‌ماندة این زبان، فرمان‌ها و نامه‌های شاهان هخامنشی به خط میخی است.

آثاری که به زبان پهلوی تألیف شده، بیشتر آثار دینی زرتشتی است. حتی رساله‌های کوچکی مانند «یادگار زریران» رنگ دینی دارد.

زبان پارتی در دورة اشکانیان رایج بود و تا اوایل دورة‌ ساسانی نیز آثاری به این زبان تألیف می‌شده است.