شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 14775

سرنشتر عشق بر رگ روح زدند /  یک قطره فرو چکید و نامش دل شد

به چشم عقل در این رهگذار پر آشوب / نگر که کار جهان بی ثبات و بی محل است 

اگر شاعری را تو پیشه گرفتی / یکی نیز بگرفت خنیاگری را

گر چه من خود ز عدم دلخوش و خندان زادم / عشق آموخت مرا شکل دگر خندیدن 

چون بگویی بفشانی گهر از حقۀ لعل / چون بخندی بنمایی ز شکر مروارید (۳ استعاره)

در جواب از تنگ شکّر قند ریخت / شکّر از لب‌های شکّرخند ریخت (۳ استعاره)

به خنده ای بت بادام چشم شیرین لب / شکر بریزد از آن پسته دهان که تو راست (۳ استعاره) 

یک سر به پای همت از این دامگاه دیو / چون مرغ برپرید و مقر بر قمر کنید (۳ استعاره)

آیینه پاک کرده‌ام از زنگ قیل و قال / از طوطیان گرانی زنگار می‌کشم

پرفشان است نفس لیک ز خود رستن کو؟ / با همه شور جنون، در قفس هوش خودم

خانه‌پردازتر از سیل بهاران بودیم / لنگر انداخت خرد خانه نگه‌دار شدیم

یک بار نجست از دل ما ناوک آهی / از بار گنه همچو کمان، گرچه خمیدیم

تا گل روی تو در باغ لطافت بشکفت / پرده صبر من از دامن گل چاک‌تر است

تا خار غم عشق تو در پای دلم شد / بی‌ روی تو گل‌های چمن خار شمارم

چشم او بی‌سرمه همچون چشم نرگس دلفریب / زلف او بی‌شانه هم‌چون زلف سنبل تابدار

تیر دل‌دوز حوادث را به دست روزگار / قامت پر خم، کمان تازه زور دیگر است

ت _ ث _ پ _ ب _ الف

ت _ الف _ ب _ پ _ ث

ب _ ت _ پ _ الف _ ث

ب _ الف _ ت _ ث _ پ