شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دهم : سبک شناسی قرن های 10 و 11 (سبک هندی) | آزمون شماره 14917

در عصر صفوی بازسازی تمثیل‌های کهن به سبک نو رایج شد.

سبک هندی از اوایل قرن یازدهم تا اواسط قرن دوازدهم به مدت ۱۵۰ سال در تاریخ ادبیات ایران رواج یافت.

روی‌آوردن افراد عامی به شعر سبب شد تا شعر سلامت پیشین خود را از دست دهد.

کم و زیاد شدن ابیات غزل سبب آسیب جدی شعر شد، چرا که تکرار قافیه امر غیر طبیعی است.

رواج ردیف‌های طولانی و خوش‌آهنگ (ادبی)

استفاده از بدیع و بیان به صورت طبیعی و تصادفی (زبانی)

کوشش شاعر برای مضمون‌یابی و ارائه خیال خاص (فکری)

توجه به معنی و مضمون و عدم توجه به زبان (فکری)

زلف تو بر رخت شام است بر سحر  / عشق تو در دلم گنج است در خراب

چون شدم کشته پیکان خدنگ غم عشق / بر دلم چند زنی ناوک دلدوز امشب

گر او توبه بخشد بماند درست / که پیمان ما بی ثبات است و سست

سنبلش بی وجه نبود گر بود شوریده‌حال/ زان‌که افتاده است چون هندو به ترکستان غریب