شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17934

در نمازم خم ابروی تو در یاد آمد / حالتی رفت که محراب به فریاد آمد

گفتم این شرط آدمّیت نیست / مرغ تسبیح‌گوی و من خاموش

آب دریا جمله در فرمان توست / آب و آتش، ای خداوند آنِ توست

ای کبک خوش‌خرام کجا می‌روی بایست / غرّه مشو که گربه زاهد نماز کرد

هزار کوه گرت سدّ ره شوند برو
 

گم گشت در تو هر دو جهان از که جویمت
 

ای بی‌نشان محض نشان از که جویمت 
 

کیست آن کش سر پیوند تو در خاطر نیست

 از این خطه نقض پدرام پاک / و زین خاک جان‌پرور تابناک

در خطاب آدمی ناطق بدی / در نوای طوطیان حاذق بدی

 عنان را بپیچید گردآفرید / سمند سرافراز بر دژ کشید

کشانی بدو گفت با تو سلیح / نبینم همی جز فسوس و مزیح

آن‌ها چه انسی با خاک گرفته‌اند و خاک، مظهر فقر مخلوق در برابر قنای خالق است.

حضرت عیسی بر سبیل تلطّف جوابش بازداد و آن شخص مسلّم نداشت و آغاز عربده نهاد.

تمام توان ما در دوران اسارت، ضربان قلب و سوی چشم ما، به خطوط و سطور این کاغذها و کلمات بود.

پس به زجر و مصادره از وی بازستانی و در خزینه نهی، درویش و رعیت را چه سود دارد؟