شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 9877

مرصادالعباد، غزلیات شمس، تذکره‌الاولیا، لیلی و مجنون

تذکره‌الاولیاء، غزلیات شمس، لیلی و مجنون، مرصاد‌العباد

مرصاد‌العباد، لیلی و مجنون، تذکره‌الاولیا، غزلیات شمس

تذکره‌الاولیاء، مرصادالعباد، لیلی و مجنون، غزلیات شمس

در ره فرهنگ و آیین وطن غفلت مورز/ ملک بی‌فرهنگ و بی‌آیین، درختی بی‌بر است

بذل جان در ره ناموس وطن چیزی نیست/ بی‌وطن خانه و ملک و سر و تن چیزی نیست

هوای کوی تو از سر نمی‌رود آری / غریب را دل سرگشته با وطن باشد

تو ای دویده بیابان رنج بهر وطن/ به چشم‌ من بنه آن پای پر ز آبله را

درمان عشق جانان هم درد اوست دایم                                                             درمان مجوی دل را گر زنده‌دل به دردی

نمی‌گردد زبان جرأت من، ورنه می‌گفتم                                                       که جای بوسه پر خالی است در کنج دهان تو

ای غایب بس حاضر بر حال همه ناظر                                                                وی بحر پر از گوهر از مات سلام الله

شود از مهر خموشی دل خامش گویا                                                                جوش می در جگر خم ز سر بسته بود

لاابالی چه کند دفتر دانایی را / طاقت وعظ نباشد سرِ سودایی را

دیده را فایده آن است که دلبر بیند / ور نبیند چه بوَد فایده بینایی را

سرو بگذار که قدّی و قیامی دارد / گو ببین آمدن و رفتن رعنایی را   

گر برانی نرود ور برود بازآید / ناگزیر است مگس دکّه حلوایی را

عشق مردان بود به راه نیاز / عشق تو هست سوی نان و پیاز

 بی‌شور عشق چاشنی‌ای با حیات نیست / تلخ است زندگی ثمر نارسیده را

 عشق سرّی است که تا سر نسپاری ندهند/ نیست نان پاره که از دکه خَباز (نانوا) آید

عشق نان بی‌نان غذای عاشق است / بند هستی نیست هر کو صادق است