شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 3: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 12603

بهشت کافر و زندان مؤمن / جهان است ای به دنیا گشته مفتون

چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی / آن شب قدر که این تازه براتم دادند

من چون کنم که طور بد ناپسند من / گردد پسند خاطر مشکل‌پسند تو

جلوه‌ای کرد رخت، دید ملک، عشق نداشت / عین آتش شد از این غیرت و بر آدم زد

طریق عشق طریقی عجب خطرناک است/ نعوذ بالله اگر ره به مقصدی نبری

نگر تا حلقۀ اقبال ناممکن نجنبانی/ سلیما ابلها بلکه محروما و مسکینا

بسم اللّه الرحمن الرحیم/ هست کلید در گنج حکیم

من رند عاشق در موسم گل/ آنگاه توبه، استفراللّه

سر گشتگان کوی تورا در عتاب تو/ واحسرتا ز عشق تو حاصل بمانده

آن شیر زن بمیرد؟ او شهریار زاد/ هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق

خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم/ کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی

الا یا ایها الساقی ادر کاساً و ناولها / که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها

آفرین جان آفرین پاک را/ آنکه جان بخشید و ایمان خاک را

آسمان چون خیمه‌ای برپای کرد/ بی‌ستون کرد و زمینش جای گرد

به اصل خویش راجع گشت اشیا/ همه یک چیز شد، پنهان و پیدا

گاه گل در روی آتش دسته کرد/ گاه پل بر روی دریا، بسته کرد

می کند اشک ندامت پاک دل را از گناه/ نیست از دوزخ غمی تا دیدۀ پر نم بجاست

عیش شیرین را بود در چاشنی صد چشم شور/ برگ، صائب بیشتر از یار می‌ماند مرا

شعر اگر اعجاز باشد، بی‌بلند و پست نیست/ در ید بیضا همه انگشت‌ها یکدست نیست

علاج درد مشتاقان طبیب عام نشناسد/ مگر لیلی کند درمان غم مجنون شیدا را