شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 17008

یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است

عشق تو بربود ز من مایه مایی و منی

شاهد آن نیست که در سیل غمش این همه نیست

هر دم از این باغ، بری می‌رسد

با دلارامی مرا خاطر خوش است / کز دلم یک‌باره برد آرام را

دو تا شد قامتم همچون کمانی / ز غم پیوسته چون ابروی فرّخ

ای که در زنجیر زلفت جای چندین آشناست / خوش فتاد آن خال مشکین بر رخ رنگین غریب

نخواهی که نفرین کنند از پست / نکو باش تا بد نگوید کست

از این اقبالگاه خوش مشو یک دم دلم تنها 

این آه خون‌افشان که من هر صبح و شامی می‌زنم

رَستم از این نفس و هوا زنده بَلا مرده بلا

نه تنها شد ایوان و قصرش به باد