شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 15994

یک عشرتی افراشتی صد تخم فتنه کاشتی / در شهر ما نگْذاشتی یک عاقلی فرزانه‌ای

اندیشه و فرهنگ‌ها دارد ز عشقت رنگ‌ها / شب تا سحرگه چنگ‌ها ماه تو را حنانه‌ای

هر خسروی مسکین تو صید کمین شاهین تو / وی سلسله تقلیب تو زنجیر هر دیوانه‌ای

عقل و جنون آمیخته صد نعل در ره ریخته / در جعد تو آویخته اندیشه هم‌چون شانه‌ای

توانگری به قناعت به از توانگری به بضاعت.

باران رحمت بی‌حسابش همه را رسیده و خوان نعمت بی‌دریغش همه‌جا کشیده.

خبری که دانی که دلی بیازارد تو خاموش تا دیگری بیارد.

هر که سخن نسنجد از جوابش برنجد.

زان روی و خال دلستان برکش نقاب پرنیان / تا پیش رویت آسمان آن خال اختر برکند

زان عارض فرخنده‌خو، نه رنگ دارد گل نه بو / انگشت غیرت را بگو تا چشم عبهر برکند

ما خار غم در پای جان در کویت ای گلرخ روان / وان گه که را پروای آن کز پای، نشتر برکند

سعدی چو شد هندوی تو هل تا پرستد روی تو / کو خیمه زد پهلوی تو فردای محشر برکند

تاریکی ما چِبوَد در حضرت نور تو / فعل بد ما چِبوَد با حُسن فِعال تو؟

گر قالبت در خاک شد، جان تو بر افلاک شد / گر خرقه تو چاک شد جانِ‌ تو را نَبوَد فنا

تلخی ز تو شیرین شود، کفر و ضلالت دین شود / خار خسک نسرین شود صد جان فدای جان تو

او هست از صورت بَری،‌ کارش همه صورتگری / ای دل ز صورت نگذری،‌ زیرا نه‌ای یکتوی او (یکتو: یک‌لا)