شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19185

ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت  /  بنگر که از کجا به کجا می‌فرستمت

زلف آشفته او موجب جمعیت ماست / چون چنین است پس آشفته‌ترش باید کرد

شبم چون دل ز تاب تب بسوزد / از آهم بر فلک کوکب بسوزد

آن سوی بحر آتش گر خوانی‌ام به لطف /  رفتن به روی آتشم از آب خوش تر است

بر حدیث من و حسن تو نیفزاید کس / حد همین است سخندانی و زیبایی را

بهای روی تو بازار ماه و خور بشکست / چنان که معجز موسی طلسم جادو را

درد دل پوشیده مانی تا جگر پر خون شود / به که با دشمن نمایی حال زار خویش را

هر کسی را نتوان گفت که صاحب‌نظر است / عشق‌بازی دگر و نفس‌پرستی دگر است

ده

نه

هشت

هفت

 جام جهان‌نماست ضمیر منیر دوست                                        اظهار احتیاج خود آن‌جا چه حاجت است

 حسن عالم‌گیر را هر جا که جویی حاضر است                           هر غباری محمل لیلی است زین صحرا مرا

 دل تازه می‌شود ز شراب کهن مرا                                          این پیر زنده‌دل به جوانی برابر است

 از دو عالم هر که برخیزد لوای دیگر است                               دیدة هرکس که حیران است در دنبال اوست