شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 30520

نیست‌وش باشد خیال اندر روان / تو جهانی بر خیالی بین روان

وه که جدا نمی‌شود نقش تو از خیال من / تا چه شود به عاقبت در طلب تو حال من

ای نوش کرده نیش را بی‌خویش کن با خویش را / با خویش کن بی‌خویش را چیزی بده درویش را

دمی با غم به سر بردن جهان یکسر نمی‌ارزد / به می بفروش دلق ما کزین بهتر نمی‌ارزد

من کی‌ام آن‌ را که شرح آن دهم/ ور دهم آن شرح، خط بر جان نهم

چون بدیدش یاد آورد آنِ خویش/ بی‌طمع شد ز اشترِ آن یار و خویش

مر مرا اینجا شکایت شکر شد/ کفر ایمان گشت و ایمان کفر شد

می‌نماید مار اندر چشم مال/ هر دو چشم خویش را نیکو بمال

آتش است این بانگ نای و نیست باد / هر که این آتش ندارد نیست باد

اگر یک سر مو فراتر پرم / فروغ تجلّی بسوزد پرم

گلاب است گویی به جویش روان / همی شاد گردد ز بویش روان

تا چند عمر در هوس و آرزو رود / ای کاش این نفس که برآمد فرو رود

بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی / خوش باش زان‌که نبود این هر دو را زوالی: «الی»

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی / دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی: «می»

ساقیا سایه ابر است و بهار و لب جوی / من نگویم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی: «وی»

یار بد مار است هین بگریز از او / تا نریزد بر تو، زهر آن زشت‌خو: «و»