شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 11911

تُ حَ کی می / تُ عظی می /تُ کری می/تُ رَ حی می

تُ حَ کی می / تُ عَ ظی می /تُ کَ ری می/تُ رَ  حیم  ی

تُ حَ کی می / تُ عَ ظی می /تُ کَ ری می/تُ رَ  حی  می

تُ حَ کی می / تُ عَ ظی می /تُ کَرِ ی می/تُ رَ حِ ی می

قصه دردم همه عالم گرفت/ در که نگیرد نفس آشنا

بنده کند روی تو صد شاه را/ شاه کند خنده تو بنده را

کار تو داری صنما قدر تو باری صنما/ ما همه پا بسته تو شیر شکاری صنما

صبر قفا خورد و به راهی گریخت/ عقل بلا دید و به کنجی نشست

چه شاهان که از عشق صد ملک بردند/ که آن سلطنت منتهایی ندارد

خرابم کن ای جان که از شهر ویران/ خراجی نجوید نه دیوان نه سلطان

چو یعقوب وقتم یقین بوی یوسف/ ز صدساله راهم رساند دوایی

بس غریبی بس غریبی بس غریب/ از کجایی از کجایی از کجا