شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 15124

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟

من که از آن زلف دارم یادگاری بی قراری

مجنون لیلایش منم، چنگی به بازویم سپار

روزگار این‌سان که خواهد بی‌کس و تنها مرا

من نه آن صورت پرستم کز تمنای تو مستم

بگذرد از هر دو عالم هر که عشق یار دارد

بیش از آنت دوست می‌دارم که ایشان گفته‌اند

روزگار است اینکه گه عزت دهد گه خوار دارد

بگویی وانگهی از گفته برگردی / بدان ماند که گویی بی‌هُش و مستی

به طاعت قرب ایزد می‌توان یافت / قدم در نه گرت هست استطاعت

تو پنداری که بدگو رفت و جان برد/ حسابش با کرام‌الکاتبین است

دل از من برد و روی از من نهان کرد / خدا را با که این بازی توان کرد

نه من از پرده تقوا به در افتادم و بس / پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت

سال خرم فال نیکو مال وافر حال خوش / اصل ثابت نسل باقی تخت عالی بخت رام

گرچه یاران فارغند از یاد من / از من ایشان را هزاران یاد باد

به طاعت قرب ایزد می‌توان یافت / قدم در نه گرت هست استطاعت

از این اقبالگاه خوش مشو یک دم دلم تنها 

این آه خون‌افشان که من هر صبح و شامی می‌زنم

رَستم از این نفس و هوا زنده بَلا مرده بلا

نه تنها شد ایوان و قصرش به باد